فقر؛ از پیامدهای اقتصادی تا نیاز به حمایت روانی
شازیه کلانترزاده- هم زمان با گرامیداشت روز جهانی محو فقر، امروز شنبه ۱۷ اکتوبر، شماری از کارشناسان اقتصادی، اجتماعی و روانشناسان در گفت‌وگو با ویژه روز، بر پیامدهای اقتصادی فقر، جایگاه اجتماعی افراد فقیر و ضرورت حمایت های روانی از آنان تأکید کردند. امسال این روز با شعار «مسکن امن برای همه» گرامی داشته می‌شود.
آصفه ستانکزی، کارشناس اقتصادی، به ویژه روز گفت: «دولت ها برای کاهش فقر باید زمینه اشتغال پایدار، حمایت از کسب وکارهای کوچک، توسعه آموزش های فنی و حرفه‌ای و دسترسی خانواده ها به منابع مالی را فراهم کنند.»
او هشدار داد که تداوم فقر می تواند افزایش بیکاری، ترک تحصیل کودکان، نابرابری اجتماعی، مهاجرت اجباری و آسیب های اجتماعی را در پی داشته باشد.
به گفته او، فقر همچنین تولید و رشد اقتصادی را کاهش می دهد و چرخه‌ای ایجاد می کند که در آن فقر مانع توسعه و نبود توسعه عامل گسترش بیشتر فقر می‌شود.
ستانکزی تأکید کرد که مبارزه با فقر برای تأمین عدالت اجتماعی و توسعه پایدار ضروری است.
محمد اسحاق وکیلی، کارشناس اجتماعی، نیز گفت: «فقر باعث می شود که مردم به نیازهای اساسی زندگی، مانند غذا، صحت، آموزش و سرپناه مناسب دسترسی نداشته باشند.»
او افزود که فقر می تواند افزایش بیکاری، ترک مکتب توسط کودکان، مشکلات خانوادگی، مهاجرت و افزایش آسیب های اجتماعی را در پی داشته باشد و در مجموع فرصت های زندگی را محدود ساخته و مانع پیشرفت فرد و جامعه شود.
وکیلی با اشاره به نقش تاجران و افراد ثروتمند در کاهش فقر گفت که آنان می توانند با ایجاد فرصت های کاری، سرمایه گذاری در بخش های تولیدی، حمایت از خانواده های نیازمند و کمک به آموزش و صحت، نقش مهمی ایفا کنند.
به گفته او، اگر به جوانان زمینه آموزش حرفه‌ای و کار فراهم شود، آنان می توانند روی پای خود بایستند.
او افزود: «کمک های خیریه ارزشمند است، اما ایجاد کار و فراهم سازی فرصت های اقتصادی می تواند راه حل دوامدار برای مبارزه با فقر باشد.»
در همین حال، سباوون عزیزی، روانشناس، می‌گوید فقر می‌تواند تأثیرات منفی بر عملکرد فرد و خانواده اش داشته باشد و بر روح و روان و ذهنیت آنان اثر منفی بگذارد.
به گفته او، بیماری هایی که به دلیل فقر ایجاد می شوند عموماً شامل افسردگی، اضطراب مزمن، استرس، انزوا و گوشه گیری است و در موارد پیشرفته، خودکشی نیز از جمله پیامدهایی است که به دلیل فقر پیش می آید.
عزیزی تأکید کرد که در کنار کمک های مالی به این خانواده‌ها، باید درمان و حمایت های روانی نیز صورت گیرد.
او این مسئولیت را تا حدی بر عهده رسانه ها دانست و گفت رسانه ها می توانند از لحاظ روح و روان، ذهنیت خوب، فضای آرام و نگرش مثبت را برای این افراد منتشر کنند.
به گفته او، در کنار حمایت مالی مردم، رهنمایی و مشاوره روانی نیز نیاز است.
این روانشناس همچنین افزود که باید دست یک فرد فقیر گرفته شود و علاوه بر کمک مالی، به او انگیزه داده شود و به کار کردن و ادامه زندگی تشویق گردد.
از سوی دیگر، عبدالرحمن حبیب، سخنگوی وزارت اقتصاد افغانستان، در گفت‌وگو با ویژه روز گفت: «برای کاهش فقر در کشور، تقویت زیربناهای اقتصادی، توسعه تولیدات داخلی، ایجاد فرصت های کاری و مدیریت منابع اقتصادی اهمیت اساسی دارد و از اولویت های این وزارت است.»
او افزود که این وزارت تلاش می کند برای هماهنگی و تطبیق پروژه ها با نهادهای خصوصی و دولتی زمینه فراهم سازد و ظرفیت های اقتصادی کشور را گسترش دهد.
حبیب گفت که وزارت زراعت، آبیاری و مالداری، اتاق تجارت و سرمایه گذاری و وزارت صنعت و تجارت در بخش های تجارت و جذب سرمایه گذاری های داخلی و خارجی اقدامات لازم را انجام داده اند.
به گفته او، ریشه کنی فقر مسئولیت مشترک است و به تلاش های دوامدار نیاز دارد و برای کاهش آن همکاری جامعه جهانی و نهادها ضروری است.
با این حال، سیاه موی، یکی از زنانی که خود سرپرست خانواده است، از مشکلات اقتصادی خود چنین می‌گوید: «من در خانه کرایی زندگی می‌کنم و نانوایی خانگی که دارم، مجبورم هم کرایه خانه و هم مصارف روزمره را تأمین کنم.»
این در حالی است که سازمان ملل متحد گفته است در حال حاضر بیش از ۲.۸ میلیون نفر در سراسر جهان با شرایط نامناسب مسکن روبه رو هستند و در این میان افراد فقیر بیش از دیگران آسیب می بینند.
پایان
