جایگاه جهانی افغانستان در تلفات مواد انفجاری
شازیه کلانترزاده- هیئت معاونت سازمان ملل متحد در افغانستان (یوناما) اعلام کرده است که افغانستان از لحاظ تلفات ناشی از مواد انفجاری منفجرناشده در جایگاه سوم جهان قرار دارد. بر اساس این گزارش، هر ماه نزدیک به ۵۰ تن در اثر این حوادث کشته یا زخمی می شوند که حدود ۸۰ درصد آنان کودکان هستند. این آمار نشان می دهد که تقریباً هر روز دستکم یک رویداد مرگبار در کشور رخ می دهد.
کودکان به دلیل کنجکاوی و عدم آگاهی از خطرات، آسیب پذیرترین گروه در برابر این مواد هستند.
بسیاری از آنان هنگام بازی با اشیاء ناشناخته که به گمانشان اسباب بازی است، دچار حادثه می‌شوند.
این حوادث نه تنها منجر به معلولیت های جسمی مانند قطع عضو و نابینایی می‌شود، بلکه آسیب های روانی عمیقی نیز بر جای می گذارد.
اداره ملی مبارزه با حوادث امارت اسلامی به عنوان نهاد مسئول در این زمینه، برنامه های متعددی را اجرا کرده است.
محمد یوسف حماد، سخنگوی این اداره، اعلام کرده که در شش ماه گذشته برای بیش از ۸۰۰ هزار تن برنامه های آگاهی دهی برگزار شده است.
همچنین ۵۶.۸۳ کیلومتر از مسیرها پاکسازی و ۱۳,۵۵۳ ماین کشف و از بین برده شده است.
این اداره از تمام سازمان ها و نهادهای فعال در این بخش خواسته است که برای ماین پاکی بودجه مشخصی اختصاص دهند و در زمینه ظرفیت سازی و آگاهی عامه همکاری کنند تا زمینه محیطی مصون برای مردم فراهم شود.
محمد اسحاق وکیلی، کارشناس اجتماعی، تأکید می‌کند که ماین ها می توانند در زندگی کودکان و زنان سبب معلولیت، آسیب های روانی، فقر و محرومیت از آموزش شوند.
قربانیان این حوادث اغلب با انزوای اجتماعی، مشکلات اقتصادی و کمبود خدمات صحی و توان بخشی مواجه می‌شوند.
وکیلی پیشنهاد می کند که دولت می تواند با فراهم سازی خدمات صحی، توان بخشی، حمایت مالی و روانی، فرصت های آموزشی و برنامه های آگاهی دهی به این قربانیان کمک کند.
دفتر هماهنگ کننده کمک های بشردوستانه سازمان ملل متحد (اوچا) هشدار داده است که مواد منفجره ناشده همچنان یک تهدید روزانه در افغانستان است.
بر اساس گزارش این نهاد، از ۱۴.۵ میلیون دالر بودجه مورد نیاز برای سال ۲۰۲۶، تنها ۴.۳ میلیون دالر تأمین شده و ۱۰.۲ میلیون دالر کسری وجود دارد.
این کمبود بودجه نه تنها روند پاکسازی را کند کرده، بلکه ارائه خدمات به قربانیان را نیز با مشکل جدی مواجه ساخته است.
بحران ماین و مهمات منفجرناشده در افغانستان یک فاجعه انسانی مستمر است که قربانیان اصلی آن کودکان هستند.
با وجود تلاش های داخلی برای آگاهی دهی و پاکسازی، کمبود شدید بودجه بین‌المللی مانع از پیشرفت مؤثر در این زمینه شده است.
همکاری بیشتر نهادهای داخلی و بین‌المللی و تأمین مالی فوری، امری حیاتی برای نجات جان شهروندان و ساختن آینده‌ای امن برای افغانستان است.
پایان
