کم خونی؛ چالشی جدی برای سلامت زنان و دختران
ستاره لنگری- در سال های اخیر، کم خونی به یکی از چالش های نگران کننده در میان زنان و دختران افغانستان تبدیل شده است. بسیاری از زنان بدون آگاهی از وضعیت جسمی خود، علایمی چون خستگی مفرط، رنگ پریدگی، تپش قلب و ضعف عمومی را تجربه میکنند؛ نشانه هایی که اغلب نادیده گرفته میشوند اما می توانند ناشی از کم خونی باشند.
زرغونه، بانوی ۴۵ ساله، در گفت وگو با روزنامه «ویژه روز» میگوید: «همیشه خسته و بی حوصله بودم، بدون این که کار فزیکی انجام داده باشم، پس از مراجعه به داکتر، متوجه شدم که دچار کم خونی هستم. حالا سه ماه می شود که دوا استفاده میکنم.»
لینا احمدی، باشنده کابل، نیز تجربه مشابهی دارد «دخترم که شانزده سال دارد، لک های زیادی روی صورتش ظاهر شده بود، وقتی او را نزد داکتر جلدی بردم، تشخیص داد که کم خونی دارد، پس از مصرف چند نسخه دوا، حالش بهتر شده است.»
راضیه، دیگر باشنده کابل، میگوید: «دست هایم می لرزید، خیلی ضعیف شده بودم، بیحوصله و خسته بودم و ریزش مو داشتم، پس از مراجعه به داکتر و مصرف دوا همراه با نوشیدن زیاد آب، حالا بهتر شدهام.»
رینا امیری، داکتر نسایی، در گفت وگو با «ویژه روز» میگوید: «تغذیه ناسالم، فقر، بارداری های پی درپی، نداشتن فاصله مناسب بین ولادتها و نبود آگاهی خانواده ها از اهمیت تغذیه و مراقبت های صحی، از عوامل اصلی بروز کم خونی در زنان است.»
سونیتا بهرام، داکتر نسایی و ولادی در کابل، نیز تأکید می کند: «کم خونی یکی از امراض شایع در میان زنان، به ویژه زنان باردار است.
یکی از دلایل مهم آن، نوشیدن چای بلافاصله پس از غذاست؛ زیرا چای مانع جذب ویتامین C میشود و در نبود این ویتامین، جذب آهن در بدن کاهش می یابد.»
او میافزاید: «تغذیه نامناسب، مصرف ناکافی غذاهای غنی از آهن و استفاده خودسرانه از دواها، از دیگر عوامل مهم در بروز کم خونی هستند.»
برای پیشگیری و درمان کم خونی، مصرف غذاهای سرشار از آهن و ویتامین C بسیار ضروری است.
منابع مناسب آهن شامل:
– عدس، لوبیا، نخود، ماش و سبزیجات برگ سبز مانند پالک
– تخم مرغ، به عنوان منبع غنی از آهن و پروتئین
– میوه های خشک مانند کشمش و خرما، که سرشار از آهن و انرژی هستند.
برای جذب بهتر آهن، مصرف مواد حاوی ویتامین C مانند لیمو، نارنج، بادنجان رومی و مرچ دلمهای همراه با غذاهای آهن دار توصیه میشود.
با توجه به افزایش موارد کم خونی در میان زنان و دختران، نیاز به آگاهی رسانی گسترده، بهبود وضعیت تغذیه، و دسترسی بهتر به خدمات صحی بیش از هر زمان دیگری احساس میشود.
سلامت زنان، سلامت جامعه است؛ و رسیدگی به این چالش، گامی مهم در مسیر توسعه پایدار خواهد بود.
پایان
