چهل و ششمین سالروز تجاوز شوروی؛ خواست امارت اسلامی برای پاسداری از آزادی و استقلال

این تجاوز نظامی در ۶ جدی سال ۱۳۵۸ خورشیدی (مصادف با ۲۷ دسامبر ۱۹۷۹ میلادی) آغاز شد و نیروهای شوروی پس از نزدیک به یک دهه، در سال ۱۳۶۸ از افغانستان خارج شدند.

دولت مسکو در آغاز قصد داشت با یک عملیات سریع، جاده‌ ها و شهرهای کلیدی را تحت کنترل درآورد، اما با مقاومت گسترده چریک‌ های افغان (مجاهدین) و شرایط سخت جغرافیایی روبرو شد.

این جنگ طولانی نتایج ویرانگری به همراه داشت:

· مهاجرت اجباری میلیون‌ها شهروند افغانستان به کشورهای همسایه به ویژه ایران و پاکستان.
· تلفات انسانی سنگین و آوارگی گسترده داخلی.
· تخریب زیرساخت‌ های کشور و تشدید درگیری‌ های داخلی در سال‌ های پس از آن.

همزمان با این روز، ذبیح‌ الله مجاهد، سخنگوی امارت اسلامی افغانستان، در بیانیه‌ای به مناسبت چهل و ششمین سالگرد این تجاوز، بر چند محور کلیدی تأکید کرد:

۱. وی این رویداد را پیامی به «نیروهای مغرور جهان» دانست که نباید به ایمان، غیرت و اراده محکم مردم مسلمان افغانستان شک کنند.
۲. سخنگوی امارت اسلامی با اشاره به «شکست مفتضحانه سه قدرت بزرگ» در کمتر از یک قرن، آن را نشانه‌ای از عزم راسخ مردم برای آزادی و انجام حکم جهاد در راه خدا خواند.
۳. در این بیانیه آمده است: «امارت اسلامی از مردم می‌ خواهد که برای پاسداری از آزادی و استقلال سرزمین خود همواره آماده باشند و به هیچ‌ کسی اجازه ندهند که دسیسه‌ های شوم و نیت‌ های نادرست علیه نظام اسلامی، عقیده، وطن، ارزش‌ ها و ملت ما عملی گردد.»
۴. بر ادامه شبانه ‌روزی خدمت و تلاش امارت اسلامی برای «دفاع و حفاظت از نظام اسلامی، ارزش‌ های دینی، وطن و ملت مسلمان» تأکید شد.

با گذشت نزدیک به نیم قرن، خاطره این دوران همچنان در اذهان مردم زنده است.

برای شماری از افغان‌ها، این روز نماد مقاومت، فداکاری و پیروزی نهایی در برابر یک ابرقدرت است. در مقابل، برای عده‌ای دیگر، این تاریخ یادآور آغاز دوره‌ای تاریک از جنگ، ویرانی و مهاجرت اجباری است که زندگی‌ شان را برای همیشه دگرگون کرد.

سالروز تجاوز شوروی به افغانستان، فراتر از یک یادبود تاریخی، به صحنه‌ای برای بیان روایت رسمی از مقاومت و تأکید بر ارزش‌ های حاکمیت و استقلال تبدیل شده است.

بیانیه امارت اسلامی با محکوم کردن این تجاوز، از آن به عنوان پشتوانه‌ای تاریخی برای ترویج روحیه مقاومت و هوشیاری در برابر تهدیدات خارجی بهره می‌گیرد.

این رویداد، با وجود گذشت زمان، همچنان بخشی از هویت سیاسی و تاریخی جمعی افغانستان را شکل می‌ دهد و تفسیر از آن، به موضع و تجربه فردی هر شهروند گره خورده است.

پایان