اخبار

ماین‌ های منفجرنشده؛ تهدید خاموش برای شهروندان افغانستان

ستاره لنگری- بیش از دو دهه پس از پایان جنگ‌ های ویرانگر در افغانستان، ماین‌ ها و مهمات منفجرنشده همچنان قربانی می‌ گیرند. هر سال ده‌ ها تن، به ویژه کودکان، بر اثر انفجار این مواد مرگبار جان می‌ بازند یا تا پایان عمر معلول می‌ شوند.

نورالله، باشندۀ کابل که خود یکی از قربانیان ماین‌ هاست، در گفت‌وگو با ویژه‌ روز گفت: «۲۰ سال پیش، هنگامی که قصد داشتم با موتورسیکلت از یک ولایت به ولایت دیگر سفر کنم، در قسمتی از راه ماین منفجر شد.

من هر دو پای خود را از دست دادم و برادرم که همراه من بود، یک پا و هر دو چشمش را از دست داد.

بعد از آن حادثه، زندگی برای هر دوی ما بسیار سخت و دشوار شد.»

طبیب، جوان ۲۰ سالۀ دیگر ساکن کابل، نیز چنین روایتی دارد: «وقتی ۱۰ ساله بودم، به خانۀ مامایم رفته بودیم. من با چند پسرِ مامایم برای بازی رفتیم، یک ماین گرد شکل پیدا کردیم.

خواستیم سر آن قوطی را باز کنیم تا ببینیم داخلش چیست که ناگهان ماین منفجر شد. من هر چهار انگشت خود را از دست دادم، یکی از پسرها یک پایش را، و دیگری هم چشمش را در این حادثه از دست داد.»

تور پیکی، مادر یک دختر جوان معلول، با چشمانی اشک ‌آلود از روز مصیبت ‌بار خانواده‌اش گفت: «۲۳ سال پیش، دخترم پشت خانۀ ما مشغول بازی با بچه ‌ها بود که صدای انفجار آمد.

وقتی خودم را به آنجا رساندم، دیدم ۵ طفل همه زخمی شده‌ اند.

در این حادثه، دخترم هر دو چشم و زیبایی صورتش را از دست داد. حالا ۳۰ سال دارد. همیشه وقتی به او نگاه می‌ کنم، خودم و او را در حال رنج می‌ بینم.»

در حالی که خبرنگار ما برای گرفتن نظر ادارۀ ملی مبارزه با حوادث طبیعی بارها تماس گرفت، اما مسئولان این اداره پاسخگو نبودند.

با این حال، یوسف حماد، سخنگوی این اداره، چندی پیش در گفت‌وگو با ویژه‌ روز گفته بود: «ریاست مبارزه با حوادث در سراسر کشور برای کاهش و جلوگیری از خطرات ماین‌ ها و مهمات منفجرنشده فعال است.

همچنین برای مهاجرین بازگشته در کمپ‌ ها، برنامه‌ های آگاهی‌ دهی دربارۀ ماین‌ ها برگزار می‌شود.»

گزارش‌های سازمان ملل متحد نشان می‌دهد که افغانستان از نظر تلفات ناشی از ماین‌ ها و مهمات منفجرنشده، سومین کشور جهان است.

این وضعیت هشدار دهنده، نیاز فوری به تأمین بودجه و گسترش برنامه‌ های ماین‌ روبی و آموزش همگانی را بیش از پیش آشکار می‌ سازد؛ چرا که هر روز تأخیر، به معنای قربانی گرفتن از جان کودکان و خانواده‌ های بی‌ گناه افغان است.

پایان

نوشته های مشابه

دکمه بازگشت به بالا