روز جهانی والدین و تأثیر مهاجرت بر خانواده های افغان
ساره فضلیار- روز اول جون (مصادف با ۱۱ جوزا) از سوی مجمع عمومی سازمان ملل متحد در سال ۲۰۱۲ به عنوان روز جهانی والدین نامگذاری شده است. هدف از بزرگداشت این روز، قدردانی از فداکاری ها، زحمات بی دریغ والدین و نقش حیاتی آنان در پرورش، حمایت و حفاظت از کودکان در سراسر جهان است. از دیگر اهداف این روز می توان به تحکیم بنیان خانواده، تأکید بر ضرورت وجود محیط خانوادگی سالم، توجه به مسئولیت مشترک و حمایت از نقش برابر پدر و مادر در تربیت فرزندان اشاره کرد.
در حالی که این روز در سطح جهانی گرامی داشته می شود، بسیاری از جوانان افغانستان در کشورهای دیگر به سر می برند.
این امر باعث شده است که روز جهانی والدین برای مادران و پدران ساکن افغانستان با احساساتی چون دلتنگی، فراق و تنهایی همراه باشد.
بی بی حاجی ماریا میگوید: «شش سال است دخترم در لندن زندگی می کند. هر روز با او تصویری صحبت می کنم و شکرگزار موبایل، اینترنت و شبکه های اجتماعی هستم، اما باز هم دلم برای آغوش دختر نازم تنگ شده است.»
حاجی وحید، پدری که فرزندش را به خارج فرستاده، میگوید: «پسرم را به خاطر زندگی بهتر و رهایی از بیکاری به خارج فرستادم.
پشت سرش دق می شوم، اما شکر که کار و زندگی خوبی دارد. هفتهای دو بار زنگ می زند و با من، مادرش، دو خواهر و یک برادرش صحبت میکند.
ما دلتنگ او هستیم، اما خوشحالیم که زندگی خودش و فرزندانش خوب است.»
مرجان، که در مسکو زندگی میکند، میگوید: «دور بودن از والدین و خانواده بسیار سخت است.
زندگی در مهاجرت و دوری از والدین بار سنگینی روی قلبم گذاشته است.
هر قدر خود را با کار مشغول کنم، باز هم حس دلتنگی، دقیت و سنگینی روی قلبم را احساس می کنم.»
حمید، ساکن لندن، میگوید: «زندگی دور از خانواده در مهاجرت واقعاً سخت و دوری از والدین طاقت فرساست.
من برای کمک مالی به خانواده به لندن مهاجرت کردم. در طول روز مشغول کار هستم و نمی توانم هر روز با والدین و خانواده در ارتباط باشم. فقط هفتهای یک بار در روز رخصتی با آنها تماس می گیرم.»
سعدیه محمدی، دکتر روانشناس، در خصوص تأثیر مهاجرت بر روابط والدین و فرزندان اظهار داشته است: مهاجرت صرفاً جابه جایی جغرافیایی نیست، بلکه یک تغییر بزرگ عاطفی و اجتماعی محسوب میشود.
والدین معمولاً احساس دلتنگی، تنهایی و نگرانی را تجربه می کنند و دیگر نمی توانند مانند گذشته از نزدیک در شادی ها و مشکلات روزمره فرزندانشان حضور داشته باشند.
فرزندان مهاجر نیز احساس غربت، فشار روانی و دوری از خانواده را تجربه می کنند و در زمان های دشوار (مانند بیماری یا مشکلات کاری و تحصیلی) از حمایت حضوری والدین محروم میشوند.
اگرچه فناوری و تماس های تصویری می تواند فاصله ها را کاهش دهد، اما هیچ چیز نمی تواند جای دیدار حضوری، آغوش والدین و بودن در کنار خانواده را کاملاً پر کند.
برای کاهش اثرات منفی دوری، حفظ ارتباط منظم، صحبت کردن درباره احساسات و اختصاص زمان برای تماس با خانواده توصیه می شود.
روز جهانی والدین در افغانستان با واقعیت تلخ مهاجرت گسترده جوانان همراه شده است.
والدین در داخل کشور با وجود امکانات ارتباطی مدرن، همچنان از نبود حضور فیزیکی فرزندان خود رنج می برند و فرزندان مهاجر نیز از نبود حمایت عاطفی و حضوری والدین متأثر هستند.
با این حال، تأکید کارشناسان بر حفظ ارتباط مستمر و ابراز احساسات به عنوان راهکارهایی برای کاهش آثار روانی این دوری است.
پایان
