اول می، روز جهانی کارگر و وضعیت کارگران در افغانستان
شازیه کلانترزاده- اول ماه می، برابر با روز جهانی کارگر، هرساله به عنوان جشن و روز تجلیل از زحمات کارگران و طبقات زحمت کش در بسیاری از کشورهای جهان گرامی داشته میشود. این روز که توسط جنبش بینالمللی کارگری ترویج یافته، نماد دفاع از حقوق کارگران و بهبود شرایط کاری آنان است. در افغانستان نیز که بخش عمدهای از مردم آن را کارگران تشکیل می دهند، این روز از اهمیت ویژهای برخوردار است.
سمیع الله ابراهیمی، سخنگوی وزارت کار و امور اجتماعی افغانستان، در گفتوگو با روزنامه «ویژه روز» در مورد آمار کارگران اظهار داشت: «آمار مشخص از تعداد کارگران در دوایر آماریِ دولتی موجود است، اما کارگرانی که در بخش خصوصی و بازار آزاد کار میکنند، به دلیل عدم انجام سروی های دقیق، آمارشان معلوم نیست.»
آقای ابراهیمی در ادامه درباره برنامه های این وزارت گفت: «وزارت کار و امور اجتماعی تلاش دارد زمینه کار را برای کارگران ایجاد کرده و به امور آنان رسیدگی شود.
بازرسان مربوطه از تمام بخش هایی که کارگر و کارفرما حضور دارند، نظارت و کنترل دقیق انجام می دهند تا لایحهای که برای کارگران در نظر گرفته شده، به درستی تطبیق شود.
همه کارگران باید از معاش، مزد، امتیازات، مرخصی و اضافه کاری بهره مند شوند.»
وی افزود: «علاوه بر این، امارت اسلامی تلاش دارد پروژه هایی را تطبیق کند که به صورت ذاتی اشتغال زا باشند و برای همه هموطنان زمینه کار مساعد فراهم شود.
همچنین وزارت کار تلاش میکند تا متناسب با تقاضای بازار کار، زمینه آموزش های فنی و حرفهای را فراهم سازد.»
محمد اسحاق وکیلی، آگاه امور اجتماعی، در مورد مسئولیت کارفرمایان در قبال کارگران چنین گفت: رعایت حقوق اساسی کارگران شامل پرداخت معاش عادلانه و به موقع، تأمین شرایط کاری ایمن و مناسب، و احترام به کرامت انسانی آنان.
فراهم سازی محیط کاری سالم و بدون تبعیض؛ کارگران باید در محل کار احساس امنیت، آرامش و احترام داشته باشند.
توجه به رفاه و حمایت اجتماعی کارگران؛ از جمله دسترسی به خدمات صحی، مرخصی های قانونی و برنامه های حمایتی برای بهبود زندگی آنان.
ایجاد فرصت برای رشد و پیشرفت؛ کارفرمایان باید زمینه آموزش و ارتقای مهارت های کارگران را فراهم سازند.
فرید، یک کارگر، به خبرنگار ما گفت: «من کار مشخص ندارم؛ یک روز کار هست و چند روز دیگر نیست. از این وضعیت خیلی رنج می برم.»
صالح ملکزاده، جوانی که هفده سال سن دارد، میگوید: «در مستری خانه (کارگاه ساختمانی) کار میکنم و در هفته دوصد افغانی معاش دارم. با این حال درس میخوانم و هم کار میکنم. این کار را با خیلی مشکل پیدا کردم.»
گفتنی است که روز جهانی کارگر به اعتراضات کارگران در اول ماه می سال ۱۸۸۶ در آمریکا بازمی گردد.
در آن زمان، کارگران به دلیل شرایط نامساعد کاری و مطالبه کاهش ساعت کار دست به اعتراض زدند.
این اعتراضات سپس به کشورهای اروپایی نیز گسترش یافت و از آن پس، اول می هر سال به عنوان روز دفاع از حقوق کارگران در سراسر جهان گرامی داشته میشود.
پایان
