ادامه تنش های افغانستان و پاکستان؛ تهدیدی برای صلح و ثبات منطقهای
شازیه کلانترزاده- در پی هشدار اخیر شورای مرکزی حزب ملی عوامی در خیبر پشتونخوا، تنشهای فزاینده میان افغانستان و پاکستان نه تنها به روابط دوجانبه این دو کشور آسیب می رساند، بلکه به عنوان عاملی تهدید کننده برای صلح و ثبات در سطح منطقهای مورد توجه تحلیلگران قرار گرفته است.
اعضای شورای مرکزی حزب ملی عوامی خیبر پشتونخوا در نشستی تأکید کرده اند که تنش با افغانستان برای صلح منطقه خطرناک است.
به گفته آنان، دو کشور باید به حاکمیت یکدیگر احترام گذاشته و مسائل را از طریق گفت وگو حل کنند.
برنا صالحی، آگاه روابط بینالملل به ویژه روز: «تنش میان افغانستان و پاکستان تنها یک مشکل دوجانبه نیست، بلکه پیامدهای امنیتی، اقتصادی و سیاسی آن کل منطقه را تحت تأثیر قرار میدهد.
نقش فعال کشورهای منطقه در میانجی گری و همکاری های مشترک، کلید کاهش این تنش ها و تأمین صلح پایدار است.»
علیرضا کریمی، آگاه روابط بینالملل در گفت و گو با فرحت گفت: «ادامه خصومت ها میتواند منجر به ناامنی مرزی، گسترش گروه های افراطی، افزایش مهاجرت اجباری، اختلال در تجارت و تضعیف همکاری های امنیتی شود.
کشورهای منطقه می توانند با میانجی گری سیاسی، تشویق به گفت وگوی مستقیم و حمایت از راه حلهای دیپلماتیک به کاهش تنش ها کمک کنند.»
سید عبادالله صادق، آگاه سیاسی به خبرنگار ما گفت؛«امنیت و ثبات دو کشور لازم و ملزوم یکدیگر است.
احزاب و شخصیت های سیاسی پاکستان به خوبی این موضوع را درک کرده و خواستار رفع تنشها در دو طرف خط دیورند هستند. موضوعات تنش زا باید از طریق گفتمان سیاسی و مذاکره حل شوند.»
۱. ناامنی مرزی و افزایش درگیری های محلی.
۲. گسترش فعالیت گروه های افراطی در مناطق مرزی.
۳. افزایش مهاجرت اجباری و بحران های انسانی.
۴. اختلال در روابط تجاری و همکاری های اقتصادی منطقهای.
۵. تضعیف همکاریهای امنیتی و مقابله با تروریسم.
· میانجیگری کشورهای منطقه برای تسهیل گفتوگو.
· تشویق به مذاکره مستقیم بین کابل و اسلام آباد.
· همکاری های امنیتی مشترک برای مقابله با تهدیدات فرامرزی.
· حمایت از راه حل های دیپلماتیک به جای اقدامات یکجانبه.
تنش میان افغانستان و پاکستان پدیدهای صرفاً دوجانبه نیست و تأثیرات آن میتواند ثبات منطقۀ جنوب و مرکز آسیا را با چالش مواجه کند.
حل این تنشها از طریق گفتوگوی سازنده، احترام متقابل و مشارکت بازیگران منطقهای نهتنها به نفع دو کشور، بلکه در راستای تأمین صلح پایدار در کل منطقه است.
پایان
