روز جهانی آگاهی از لکنت زبان؛ تأکید بر حفظ کرامت افراد دارای لکنت و پرهیز از تمسخر
ستاره لنگری- بیست ودوم اکتبر هر سال به عنوان روز جهانی آگاهی از لکنت زبان نامگذاری شده است؛ روزی برای افزایش آگاهی عمومی درباره ناروانی گفتار و اصلاح باورهای نادرست درباره افراد دارای لکنت.
لکنت زبان یکی از اختلالات شایع روانی گفتار است که معمولاً از سنین ۲ تا ۴ سالگی آغاز میشود.
این اختلال با عوامل عصبی‑رشدی و ژنتیکی پیوند دارد و نباید با مشکلات مکانیکی زبان مانند کوتاهی پرده زیر زبان «تنگزبانی» اشتباه گرفته شود.
تنگزبانی و فرینوتومی درمان لکنت زبان نیستند.
متخصصان صحی و کارشناسان امور اجتماعی بر حفظ عزت نفس و کرامت افراد دارای لکنت تأکید میکنند و نسبت به تمسخر، قطع کلام، توصیه های نادرست و دلسوزی افراطی هشدار میدهند.
محمد اسحاق وکیلی، کارشناس امور اجتماعی، در مصاحبه با «ویژه روز» گفت: «برای حفظ عزت نفس افراد دارای لکنت، جامعه باید صبر و حوصله داشته باشد؛ اجازه دهد فرد جمله اش را خودش کامل کند، کلام او را قطع نکند و کلمات را پیش از او به زبان نیاورد.
حفظ تماس چشمی طبیعی، تمرکز بر مفهوم سخن و پرهیز از تمسخر و دلسوزی افراطی نیز ضروری است.»
در همین حال، رستم، باشندۀ شهر کابل، با اشاره به تجربه کودکی خود گفت: «وقتی متعلم بودم لکنت زبان داشتم.
وقتی استاد مرا برای تشریح درس میخواست، هم صنفی هایم به من می خندیدند و نام مرا مسخره میکردند.
این مشکل مرا بسیار رنج میداد و می کوشیدم با کسی صحبت نکنم.
گوشه گیر شده بودم و عزت نفسم آسیب دید.
وقتی دچار استرس می شدم، لکنت من بیشتر می شد و هنوز اثرات منفی آن زمان را در زندگی ام احساس میکنم.»
گفتنی است لکنت زبان عمدتاً در دوران خردسالی آغاز میشود و در مواردی نیز ممکن است در دوران بلوغ یا پس از آن دوباره ظاهر شود.
تشخیص زودهنگام و مراجعه به گفتاردرمانگر میتواند در کاهش مشکلات گفتاری و بهبود کیفیت زندگی افراد دارای لکنت مؤثر باشد.
پایان
