افزایش کارگاه های مهارت آموزی خیاطی؛ گامی مهم زنان افغان برای خودکفایی و کارآفرینی
الناز کریمی_در سال های اخیر، کارگاه های آموزشی خیاطی به یکی از مهم ترین بسترهای رشد، توانمندسازی و خودکفایی زنان افغان مبدل شده اند. این کارگاه ها نه تنها محلی برای یادگیری یک مهارت فنی هستند، بلکه به عنوان دریچهای برای استقلال اقتصادی و اثبات توانایی های زنان در جامعه عمل میکنند.
هدیه رحمانی، یکی از بانوانی که در یکی از این کارگاهها در شهر کابل آموزش دیده، میگوید: «به دلیل علاقه مندی و نیاز به یک منبع درآمد، خیاطی را آغاز کردم.اکنون در خانه مشتری دارم و لباس های ساده می دوزم.
آرزو دارم روزی بتوانم کارگاه خودم را راه اندازی کنم تا برای بانوان دیگر نیز فرصت ایجاد کنم تا در این شرایط دشوار، خودکفا شوند و جایگاه خود را در جامعه بیابند.»
ماجبین شریفی، رئیس یکی از کارگاه های خیاطی، هدف اصلی از راه اندازی این مراکز را اشتغال زایی برای بانوان می داند.
او میگوید: «از زمانی که بسیاری از زنان بیکار شدند، تصمیم گرفتم کارگاهی برای آموزش خیاطی ایجاد کنم. تاکنون بیش از ۳۰۰ بانو از این مرکز فارغ شده اند.
اما با چالش هایی چون کمبود بودجه و ضعف اقتصادی مواجه هستیم. بسیاری از فارغ التحصیلان را دوباره جذب میکنیم، اما برای گسترش این برنامه ها نیازمند حمایت دولت و نهادهای بینالمللی هستیم.»
نوریه وکیلی، بانویی که یک سال است به آموزش خیاطی مشغول است، نیز بر اهمیت این حرفه تأکید دارد:
«خیاطی علاوه بر اینکه یک هنر لذت بخش است، منبع درآمد نیز به شمار میرود.
هدفم از ایجاد این کارگاه، فراهم کردن فرصت برای دخترانی بود که امکان رفتن به مکتب را ندارند یا در خانه بیکار هستند.»
تاج محمد تلاش، آگاه اقتصادی، خیاطی را عاملی مؤثر در رشد اقتصادی زنان میداند.
او به خبرنگار ما میگوید: «ایجاد چنین کارگاه هایی فرصت های شغلی و درآمدزایی برای بانوان فراهم میکند، به کاهش فقر و بیکاری کمک می نماید و نقش زنان را در اقتصاد خانواده تقویت میکند.
همچنین، با حمایت دولت و نهادهای بینالمللی در زمینه ساخت مکان های آموزشی و بازاریابی، میتوان تولیدات داخلی را تقویت و واردات را کاهش داد.»
فریبا نوری، رئیس هیأت مدیره اتاق تجارت و صنایع زنان افغان، نیز از افزایش علاقه بانوان به این حرفه سخن می گوید: «اشتیاق زنان برای یادگیری و فعالیت در عرصه خیاطی بسیار زیاد شده، اما متأسفانه حمایت مالی و سرمایه گذاری در این بخش بسیار محدود است.
در هر ناحیه حدود ۲۰ کارگاه خیاطی فعال است و بانوان در آنها مشغول کار هستند.»
او همچنین افزود: «در سال ۲۰۲۵، حدود ۸۰۰ بانو را به دفتر آغاخان معرفی کردیم تا در کارخانه های بانوان کارآفرین مشغول شوند. معاش این بانوان از سوی دفتر آغاخان تأمین میشود.
افزون بر بازار داخلی، تولیدات زنان افغان مانند سوزن دوزی قندهاری، هراتی و پکتیاوی در بازارهای خارجی نیز مشتری دارد.»
در شرایط اقتصادی ناپایدار کنونی، حضور پررنگ زنان در حرفه خیاطی میتواند گزینهای مطمئن برای تأمین معیشت و استقلال مالی آنان باشد.
گسترش این کارگاه ها نه تنها سهم زنان را در اقتصاد خانواده افزایش می دهد، بلکه گامی مؤثر در مسیر خودکفایی و پیشرفت آنان به شمار میرود.
پایان
